Batılılar Antropoloji, Etnoloji, Arkeoloji ve Folklor gibi sosyal bilimleri daha çok sömürecekleri ve hükmedecekleri toplumları ayrıştırmak, ötekileştirmek, parçalayıp bölmek ve sonra da yönetmek için birer araç olarak kullandılar. Ancak bizler bu sosyal bilimlerden ve ortak kültürel değerlerden batılıların aksine milletimizi ayrıştırmak için değil, kültürel aidiyet içerisinde birlik ve beraberliğimizi temin etmek için istifade etmek mecburiyetindeyiz.
Nevruz Bayramı; Balkanlardan, Anadolu’ya, Orta Doğu’dan Türkistan’a kadar uzanan bu geniş ve kadim coğrafyada (Biz buraya Avrasya Coğrafyası diyoruz) bilinir ve çeşitli pratiklerle kutlanır. Türklerde 21 Mart Ergenekon’dan çıkışı temsil eder. Bu çıkış, Türkler için tarih sahnesine yeniden çıkışın bir sembolüdür. Ayrıca İranlılarda ve Kürtlerde de birbirine çok benzer Nevruz hikâyeleri vardır. Sizin anlayacağınız her toplum bir Nevruz Miti icat etmiştir. Burada asıl olan her toplumun kendi değerleri ve bağlamı içerisinde baharın gelişini ve tabiatın canlanışını neşe içerisinde kutlamasıdır. Örneğin bizde, İran’a, Azerbaycan’a ve Orta Asya Türk Cumhuriyetlerine göre Nevruz’un sönük geçmesinin temel nedeni, Anadolu ve Balkan Türklüğünde baharı karşılama bayramı olarak Nevruz’un yerine 6 Mayıs Hıdrellez kutlamalarının ikame edilmiş olmasıdır.
Zaman zaman tarihin derinliklerinden gelen bu türden değerlerin, dini motiflerle bezenerek yeni bir görünüme büründürüldüğü muhakkaktır. Yani varlığı İslâmiyet öncesine dayanan bayramların yeniden dini bir kimlik kazanmalarıdır söz konusu olan. Bizde Nevruz, Ergenekon’dan çıkışı simgeler. Türk hakanları bu gün ateşte kızdırdıkları demiri örs üzerinde döverek ve bir nevi Ergenekon’dan çıkısı canlandırırlar. Farklı milletlerin farklı Nevruz hikâyeleri elbette olabilir. Ancak değişmeyen tek şey Nevruz’un birleştirici ve kaynaştırıcı işlevidir.
2010 yılından bu yana UNESCO’nun Somut Olmayan Kültürel Miras listesinde yer alan Nevruz, Dünya Nevruz Bayramı olarak da tescillenmiştir. Bize düşen, bu bayramı hem bölgesel ortak payda olarak kabul etmek hem de bölgesel kültürün küreselleştirilmesi açısından iyi değerlendirmektir. Böylece Türk Cumhuriyetlerinin kültürel birlikteliklerine ve bölgesel barışa daha fazla hizmet etmiş olunur